برخی از اطلاعات در مورد ازدیاد طول در هنگام شکست لوله های پلی اتیلن

ازدیاد طول در هنگام شکست یک ویژگی مکانیکی کلیدی است که برای اندازه‌گیری ظرفیت یک ماده برای تغییر شکل پلاستیک زمانی که در معرض نیروی کششی تا زمان شکست قرار می‌گیرد، استفاده می‌شود. این به عنوان ازدیاد طول کل گیج در لحظه شکست تعریف می شود که به صورت درصدی از طول گیج اصلی بیان می شود. این معیار مستقیماً چقرمگی و شکل پذیری یک ماده را منعکس می کند. مقدار بالاتر نشان‌دهنده تغییر شکل‌پذیری بیشتر قبل از شکست و مقاومت برتر در برابر ضربه و تغییر شکل است، در حالی که مقدار کمتر نشان‌دهنده مواد شکننده‌تر است که مستعد شکستگی است.

ازدیاد طول در هنگام شکست لوله های پلی اتیلن
ازدیاد طول در هنگام شکست لوله های پلی اتیلن یک شاخص کلیدی برای ارزیابی انعطاف پذیری لوله های تامین آب است. آزمایش این ویژگی امکان ارزیابی اینکه آیا کیفیت لوله با استانداردهای نظارتی مطابقت دارد یا خیر. آزمایش مطابق با ISO 6259-3 ("لوله های ترموپلاستیک - تعیین خواص کششی") در دمای ثابت 23 درجه انجام می شود. آزمایش‌های کششی در سرعت‌های مشخص با استفاده از دستگاه تست کشش برای تعیین حداکثر ازدیاد طول در هنگام شکست برای لوله تامین آب پلی‌اتیلن (بیشتر یا مساوی 350%) انجام می‌شود.

اصل آزمون:
ازدیاد طول در هنگام شکست معمولاً با استفاده از یک اندازه گیری می شوددستگاه تست کشش الکترونیکی. در طول آزمایش، نمونه استاندارد آماده شده در دو انتها در دستگیره‌های دستگاه بسته می‌شود و یک بار کششی با سرعت ثابت اعمال می‌شود. ماشین به طور همزمان داده های بار و جابجایی را برای ایجاد یک منحنی تنش- ثبت می کند. هنگامی که نمونه پاره می شود، سیستم به طور خودکار طول گیج را در لحظه شکستگی ثبت می کند. ازدیاد طول در شکست با تقسیم تفاوت بین طول گیج پست-و طول گیج اصلی بر طول گیج اصلی محاسبه می‌شود.
طبقه بندی نمونه: بخش های مختلف مواد از ابعاد نمونه خاصی برای اطمینان از مقایسه نتایج آزمایش استفاده می کنند. برای لوله‌کشی پلی‌اتیلن، معمولاً از نمونه‌های{1} دمبل‌شکل استفاده می‌شود که معمولاً دارای طول گیج 50 میلی‌متر یا 100 میلی‌متر برای تسهیل بستن و اندازه‌گیری هستند.

اهمیت آزمایش کشیدگی در زمان شکست برای لوله های پلی اتیلن
ازدیاد طول در هنگام شکست یک شاخص کلیدی برای انعطاف پذیری و مقاومت لوله پلی اتیلن در برابر تغییر شکل است. به طور کلی به عواملی مانند نوع ماده، درجه، مواد افزودنی، ساختار مولکولی و فرآیندهای ساخت بستگی دارد. به طور کلی، لوله های پلی اتیلن ساخته شده از موادی مانند پلی اتیلن با چگالی بالا (HDPE) و پلی اتیلن خطی با چگالی پایین (LLDPE) قابلیت تغییر شکل پلاستیک نسبتا خوبی را از خود نشان می دهند که در نتیجه ازدیاد طول در مقادیر شکستگی بیشتر می شود.

در کاربردهای عملی، ازدیاد طول در هنگام شکست برای لوله‌های پلی‌اتیلن معمولاً از 500% تا 1000% متغیر است، به این معنی که طول لوله می‌تواند پنج- تا ده-برابر قبل از شکستگی تحت کشش افزایش یابد. این کشیدگی زیاد در هنگام شکست، لوله های پلی اتیلن را قادر می سازد تا به طور موثر در برابر ضربه های خارجی، تغییر شکل و جابجایی مقاومت کنند، در نتیجه به کاهش خطر پارگی و افزایش دوام لوله کمک می کند.

اقدامات بهبود تولید برای نتایج آزمایش نمونه ناسازگار{{0}
اگر نتایج آزمایش کمتر از الزامات استاندارد باشد (به عنوان مثال،<350%), troubleshooting and improvements can be addressed in the following areas:
1. مسائل مواد خام
علل: استفاده بیش از حد از مواد مجدد یا بازیافت شده. شاخص جریان مذاب (MFI) مواد خام خیلی کم یا خیلی زیاد است.
بهبودها:
از استفاده از رزین پلی اتیلن بکر واجد شرایط (مانند PE80، PE100) اطمینان حاصل کنید.
نسبت دوباره آسیاب اضافه شده را کنترل کنید (معمولاً از 10٪ تجاوز نمی کند و عملکرد پایدار را تضمین می کند).
درجه ای با شاخص جریان مذاب مناسب (معمولاً 0.2-1.0 گرم در 10 دقیقه) انتخاب کنید.

2. شرایط نامناسب پردازش
علل: دمای اکستروژن بیش از حد که منجر به تخریب حرارتی می شود. خنک شدن سریع که باعث استرس داخلی می شود. برش بیش از حد پیچ
بهبودها:
دمای اکستروژن پایین: به طور خاص، دمای بشکه و قالب را کاهش دهید و اطمینان حاصل کنید که آنها از 220 تا 230 درجه تجاوز نمی کنند (بسته به درجه خاص).
بهینه سازی سرعت پیچ: از برش بیش از حد که می تواند باعث گرمای بیش از حد موضعی شود اجتناب کنید.
تنظیم سرعت خنک‌کننده: خنک‌سازی تدریجی و مرحله‌ای را برای جلوگیری از خاموش شدن سریع (مثلاً با افزایش دمای آب خنک‌کننده یا کاهش طول بخش خنک‌کننده) اجرا کنید.

3. فرمولاسیون و مسائل افزودنی
علل: آنتی اکسیدان های ناکافی یا ناکارآمد. پراکندگی ناهموار کربن سیاه؛ محتوای پرکننده بیش از حد
بهبودها:
دوز را افزایش دهید یا به آنتی‌اکسیدان‌های{0} با کارایی بالا بروید (مانند سیستم‌های 1010/168).
از پراکندگی یکنواخت مستربچ کربن سیاه اطمینان حاصل کنید و محتوای آن را در محدوده 2.0٪ تا 2.5٪ کنترل کنید.
از افزودن{0}}پرکننده‌های غیر کاربردی (مانند کربنات کلسیم، تالک) خودداری کنید.

4. قالب و طراحی خط اکستروژن
علل: ذوب ناقص یا وجود خطوط جوش. نسبت تراکم نامناسب
بهبودها:
قابلیت اختلاط پیچ را افزایش دهید (مثلاً با استفاده از یک پیچ مانع).
طراحی کانال جریان قالب را برای اطمینان از اکستروژن مذاب یکنواخت بهینه کنید.

5. ارسال-پردازش و ذخیره سازی
علل: عدم انجام آنیل پس از اکستروژن. قرار گرفتن در معرض اشعه UV یا رطوبت در طول نگهداری.
بهبودها:
برای کاهش تنش‌های داخلی، تهویه‌سازی پس{0} اکستروژن (مانند نگه‌داشتن لوله در حمام آب 80 تا 90 درجه یا کوره برای چند ساعت، و به دنبال آن خنک‌سازی آهسته) انجام دهید.
در جای خشک و خنک و دور از نور نگهداری شود؛ از قرار گرفتن طولانی مدت در فضای باز در معرض نور خورشید خودداری کنید.

به طور خلاصه،ازدیاد طول در هنگام شکست لوله پلی اتیلنیک پارامتر خاصیت مکانیکی حیاتی است. این تغییر شکل پذیری مواد را در نقطه شکست کششی منعکس می کند و برای اطمینان از قابلیت اطمینان و دوام لوله های پلی اتیلن در کاربردهای عملی ضروری است. با این حال، باید توجه داشت که مقادیر خاص برای ازدیاد طول در هنگام شکست ممکن است بسته به ماده متفاوت باشد. بنابراین، این عوامل باید در هنگام انتخاب مواد و طراحی مهندسی در نظر گرفته شوند.